3. trierdən xəstəlikli bir ailə üzərinə yazılmış qiyamət simfoniyası desək yersiz olmaz. ən əsası charlotte gainsbourg faktoruna görə dünyanın ən bərbad filmi olsa da yenə izləyərdim. bu qadını sevirəm. filmi bəyəndiyimi bildirməklə bərabər heç kimə məsləhət görmədiyimi də demək istəyirəm. niyə mi ? bu tərz filmlərlə hansı mühitdə, hansı şəraitdə, nə şəkildə əlaqə qurmağınıza bağlı olaraq bəyənmək və ya nifrət etmək seçimlərinizin çox fərqli olacağını düşünərək məsləhət görmürəm.
vizuallıq və musiqilərin gözəlliyinə oyunçuların əla performansı əlavə olunca yaxşı bir şey ortaya çıxıb. qiyamət yaxınlaşır, zatən xəstəlikli olan ailə üzvlərinin bu vəziyyət qarşısındakı münasibətləri filmin ikinci hissəsinə material olur. ailə üzvlərinin xəstə xarakterlərinə isə ilk bölümdə dərin nəzər salırıq. bir toy mərasimində gəlin justine və ailəsinin iç-içə keçmiş xoşbəxtliyi həzm edəməyən insan profilləri varlığın incələməsi kimi hiss olunur. ikinci hissə daha hərəkətsiz olsa da dünyanın sonunun yaxınlaşdığı və sıfıra gedilən nöqtələrdə xarakterlərin həyata baxışları ilə bağlı münasibətləri insanı bir çox mövzu üzərinə sorğulama məcbur edir.

j: the earth is evil. we don't need to grieve for it.
c: what?
j: nobody will miss it.
c: but where would leo grow?
j: all i know is, life on earth is evil.
c: then maybe life somewhere else.
j: but there isn't.
c: how do you know?
j: because i know things.
c: oh yes, you always imagined you did.
j: i know we're alone.
c: i don't think you know that at all.
j: 678. the bean lottery. nobody guessed the amount of beans in the bottle.
c: no, that's right.
j: but i know. 678.
c: well, perhaps. but what does that prove?
j: that i know things. and when i say we're alone, we're alone. life is only on earth, and not for long.